13491Organizowanie wycieczek górskichOrganizator wycieczek górskich 2496Osoba posiadająca kwalifikację: “Organizowanie wycieczek górskich” organizuje wszelkie wycieczki krajoznawczo-turystyczne, w tym również te, w których udział wymaga od uczestników przygotowania kondycyjnego, a program wycieczki przewiduje intensywną aktywność turystyczną, charakterystyczną dla górskich szlaków turystycznych. Zawężenie rejonu turystycznego, w którym specjalizuje się posiadacz kwalifikacji, znajduje uzasadnienie w postaci nietypowych zagrożeń, pojawiających się jedynie w górach, skutkujących częstymi wypadkami. Osoba ta dysponuje specyficzną wiedzą i umiejętnościami: szybkiego, bieżącego reagowania na niebezpieczeństwa gór, korygowania planów wycieczek, dostosowywania ich do warunków i okoliczności, ewentualnego udzielania pierwszej pomocy i wzywania służb ratowniczych. Posiadacz kwalifikacji “Organizowanie wycieczek górskich” jest w stanie w krótkim czasie, skutecznie podjąć działania znoszące negatywny wpływ zagrożeń, występujących w górach, na bezpieczeństwo turystów. Organizując wycieczkę górską, przyjmuje na siebie odpowiedzialność za bezpieczeństwo jej uczestników. Posiadacz kwalifikacji wykorzystuje w swojej pracy doświadczenie profesjonalistów z innych dziedzin, np. przewodników górskich i instruktorów sportów uprawianych w górach, ratowników GOPR i TOPR. Nie zastępuje tych specjalistów, lecz współpracuje z nimi w celu zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom wycieczki. Biegle zna i wykorzystuje szeroko rozumianą infrastrukturę turystyczną, przepisy prawa dotyczące turystyki górskiej, w tym dzieci i młodzieży, jurysdykcję służb ratowniczych w górach. Osoba posiadająca kwalifikację jest gotowa do organizowania wycieczek w obszarach górskich, zarówno w ramach podejmowanego zatrudnienia, jak i własnej działalności gospodarczej oraz w formie wolontariatu. Szczególnie ważna jest jej rola we wspomaganiu działań organizacji pożytku publicznego. Kwalifikacją w szczególności mogą być zainteresowani: ● nauczyciele; ● opiekunowie grup młodzieżowych, np. w organizacjach pożytku publicznego, w ruchach oazowych; ● wychowawcy kolonijni; ● harcerze; ● organizatorzy i kierownicy wypoczynku dzieci i młodzieży. 00Kwalifikacja pełna na poziomie 4 PRKWarunkiem przystąpienia do walidacji jest: – udokumentowanie posiadania kwalifikacji pełnej na poziomie 4 Polskiej Ramy Kwalifikacji, – ukończone 18 lat, – udokumentowanie ukończenia co najmniej 8-godzinnego kursu pierwszej pomocy odbytego w ostatnich 2 latach.Góry to miejsce, w którym od wieków ludzie szukali spełnienia oczekiwań estetycznych, mistycznych, wrażeń, sukcesów, walki z żywiołami czy przyjaźni pozostających na całe życie. Działalność organizacji pozarządowych w sferze turystyki i krajoznawstwa oraz na rzecz wypoczynku dzieci i młodzieży, jako działalność niekomercyjna w sferze turystyki, należy do sfery zadań publicznych. Ze względu na aktywność oraz potrzebę bycia w górach osób nieprzygotowanych do specyficznych zagrożeń, charakterystycznych wyłącznie dla obszarów górskich, zawsze dochodziło i nadal dochodzi tam do wielu wypadków, także tragicznych. Statystyki służb ratownictwa górskiego na świecie są zgodne, góry to miejsce szczególnie obfitujące w zagrożenia. Wg danych GOPR/TOPR średnio, rocznie w polskich górach ma miejsce ok. 1500 wypadków, z czego kilkadziesiąt kończy się śmiercią. Wiele z nich to poważne urazy, zachorowania, zaginięcia. Gdy dodamy do tego wypadki narciarskie (5000-6000), to liczba zdarzeń staje się przytłaczająca. Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w latach 2015-2017 przeprowadziło łącznie 1965 akcji, w trakcie których 574 razy wykorzystano śmigłowiec ratowniczy. Zorganizowano 679 wielogodzinnych wypraw ratowniczych. Niestety, 54 wypadki zakończyły się śmiercią. Z kolei Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe tylko w pierwszym półroczu 2017 roku zanotowało 856 akcji, a w sezonie letnim 2015 przeprowadziło aż 872 akcje z 15 ofiarami śmiertelnymi. W latach 2015-2017 GOPR łącznie przeprowadziło 5309 akcji ratowniczych w górach. Wiele z nich jest wynikiem niewłaściwego przygotowania tras, braku umiejętności czy nieodpowiedniego wyposażenia. Edukacja górska (choć z roku na rok coraz lepsza) jest w Polsce niewystarczająca. Turystyka specjalistyczna zyskuje popularność, jednak turyści po prostu nie wiedzą, jak się zachować, co wziąć po uwagę, czy jak przygotować wycieczkę. Modzie na aktywne spędzanie czasu, sporty ekstremalne, szukanie przygód towarzyszy wzrastająca liczba tragicznych zdarzeń. Tylko odpowiednie przygotowanie merytoryczne oraz praktyczne daje możliwość minimalizowania ryzyka i bezpiecznego powrotu z gór. Dotyczy to także grup zorganizowanych, szczególnie dzieci i młodzieży, które powinny być powierzane kompetentnym opiekunom. . Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki precyzuje, iż: „…krajoznawstwo i turystyka są organizowane w formie: (…) wycieczek krajoznawczo-turystycznych o charakterze interdyscyplinarnym, w których udział nie wymaga od uczniów przygotowania kondycyjnego i umiejętności posługiwania się specjalistycznym sprzętem, organizowanych w celu nabywania wiedzy o otaczającym środowisku i umiejętności zastosowania tej wiedzy w praktyce, (…) specjalistycznych wycieczek krajoznawczo-turystycznych, w których udział wymaga od uczniów przygotowania kondycyjnego, sprawnościowego i umiejętności posługiwania się specjalistycznym sprzętem, a program wycieczki przewiduje intensywną aktywność turystyczną, fizyczną lub długodystansowość na szlakach turystycznych…”. „Dyrektor szkoły wyznacza kierownika i opiekunów wycieczki spośród pracowników pedagogicznych szkoły. W zależności od celu i programu wycieczki opiekunem wycieczki może być także osoba niebędąca pracownikiem pedagogicznym szkoły, wyznaczona przez dyrektora szkoły. W przypadku specjalistycznej wycieczki krajoznawczo-turystycznej, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 3, kierownik i opiekunowie wycieczki są obowiązani posiadać udokumentowane przygotowanie zapewniające bezpieczną realizację programu wycieczki.” Kwalifikacja: Planowanie i organizowanie wycieczek górskich wpisuje się w warunki podyktowane ww. rozporządzeniem, nie tylko w odniesieniu do wycieczek organizowanych w szkołach i placówkach oświatowych, ale również we wszystkich innych instytucjach i organizacjach, w tym pożytku publicznego. Skierowana jest jednak precyzyjnie do osób organizujących oraz odpowiadających za wycieczki i wypoczynek dzieci i młodzieży na terenie gór. Dzięki własnym umiejętnościom oraz przygotowaniu merytorycznemu, osoby te będą popularyzowały i upowszechniały umiejętność bezpiecznego wykorzystania walorów terenów górskich, co w efekcie doprowadzi do zminimalizowania ryzyka wystąpienia sytuacji niebezpiecznych. Wzrośnie dzięki temu liczba osób kompetentnych i przygotowanych do organizowania wycieczek i czasu wolnego w górach oraz radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych typowych dla górskich form turystyki. Zainteresowanie kwalifikacją dominuje wśród ludzi żyjących w górskich obszarach turystycznych np. wśród właścicieli pensjonatów, wyciągów narciarskich czy biur podróży. Świadomość specyfiki górskiej i zagrożeń z nią związanych dotyczy także mieszkańców pozostałych regionów Polski, dlatego kwalifikacja odpowiada na aktualne oraz przewidywane potrzeby społeczne ujawniane w całym kraju. Od kilku lat wzrasta liczba turystów wybierających się w góry. Dla przykładu, w województwie małopolskim od 2009 roku stale wzrasta liczba odwiedzających. Szacuje się, że o kilka % każdego roku. W 2016 roku Małopolskę odwiedziła rekordowa liczba ludzi - 16 mln. Natomiast organizacji non-profit, których głównymi dziedzinami działalności jest sport, turystyka i rekreacja, było w 2017 r. 25,7 tysięcy (dane GUS). Podsumowując, większa liczba świadomych turystów i opiekunów grup to szansa, że górskie wycieczki zawsze zakończą się szczęśliwie, a góry przyniosą radość i dobre wspomnienia. BrakOrganizowanie wycieczek górskich. Kwalifikacja ta otwiera rynek pracy i niewątpliwie wpłynie na zwiększenie bezpieczeństwa uczestników wycieczek górskich obsługiwanych przez osoby posiadające tą kwalifikację. Przedmiotowa kwalifikacja może stanowić atrakcyjne uzupełnienie kształcenia branżowego realizowanego w systemie oświaty np. dla uczniów kształconych np. w zawodzie Technik organizacji turystyki. Zastosowane w załączniku kryteria pozwolą osobom posiadającym przedmiotową kwalifikację dysponować wystandaryzowaną wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami społecznymi w zakresie organizowania wycieczek w obszarach górskich szybkiego oraz właściwego reagowania na różnego rodzaju niebezpieczeństwa w górach. Zapewnienie wykwalifikowanych kadr przygotowanych do świadczenia usług w ww. zakresie pozytywnie wpłynie na poprawę jakości świadczenia usług turystycznych oraz bezpieczeństwa turystów w górach.Osoba posiadająca kwalifikację może zostać zatrudniona lub prowadzić następujące przedsięwzięcia: ● organizowania wycieczek w obszarach górskich, szczególnie w organizacjach pożytku publicznego, a także w szkołach i placówkach oświatowych; ● prowadzić instruktaż z zakresu bezpieczeństwa w górach dla różnych grup docelowych; ● pracować jako organizator wypoczynku dzieci i młodzieży w terenach górskich; ● być doradcą z zakresu organizacji bezpiecznego wypoczynku w biurach podróży, stowarzyszeniach, w tym organizacjach pożytku publicznego, w tym organizacjach harcerskich, szkołach i innych instytucjach organizujących wyjazdy w góry; ● być zatrudniona w urzędach i instytucjach państwowych – w wydziałach obejmujących zakresem działania tematykę bezpieczeństwa w górach. Metody weryfikacji – analiza dowodów i deklaracji – obejmuje wszystkie zestawy efektów uczenia się (np. uprawnienia kwalifikowanej pierwszej pomocy, kierownika wypoczynku dzieci i młodzieży, ratownika górskiego, przewodnika górskiego), umożliwia zwolnienie z weryfikacji części lub wszystkich efektów uczenia się. Test teoretyczny – sprawdzenie wiedzy, wymaganej w zestawach 1–3 efektów uczenia się. Konieczne jest ujęcie w teście wykonania pełnej dokumentacji wycieczki górskiej. Dodatkowo może być zastosowana metoda wywiadu swobodnego (rozmowa z komisją walidacyjną). W trakcie opracowania programu, regulaminu, budżetu kandydat wykorzystuje dostarczone materiały. Zasoby kadrowe – weryfikację przeprowadza komisja złożona z trzech asesorów, w tym przewodniczącego komisji, oraz dwóch członków komisji. Przewodniczącym jest jeden z asesorów. Asesorzy spełniają łącznie następujące warunki (poświadczone umowami, referencjami), przy czym każdy członek komisji walidacyjnej spełnia co najmniej 2 z niżej wymienionych: posiada doświadczenie w organizowaniu i prowadzeniu min. 3 szkoleń z zakresu bezpieczeństwa w górach w 3 ostatnich latach, posiada uprawnienia kwalifikowanej pierwszej – pomocy oraz uczestniczył w co najmniej 1 przedsięwzięciu dotyczącym profilaktyki górskiej w roku; posiada doświadczenie w zakresie organizacji imprez turystycznych w ostatnich 3 latach; – jest czynnym przewodnikiem górskim; – posiada wiedzę z zakresu metod walidacji; – posiada minimum 3-letnie doświadczenie egzaminacyjne. – Sposób organizacji walidacji oraz warunki organizacyjne – instytucja certyfikująca musi zapewnić na czas trwania egzaminu salę egzaminacyjną spełniającą warunki do przeprowadzenia testu teoretycznego. Sala egzaminacyjna jest wyposażona w stanowiska komputerowe z dostępem do Internetu. Pozostałe wymagane materiały do przeprowadzenia walidacji: mapy, przewodniki, notatniki, przyrządy do pisania, linijka, kalkulator, pakiet danych (charakterystyka grupy, cele wycieczek, termin, czas trwania, forma pobytowa, limit budżetowy), według których przygotowana jest dokumentacja wycieczek. Identyfikowanie i dokumentowanie Nie określa się wymogów dla etapu identyfikowania i dokumentowania. 4 poziom Sektorowej Ramy Kwalifikacji w sektorze turystykaM.P z dnia 03-04-2020 r. poz. 335 - OBWIESZCZENIE MINISTRA ROZWOJU z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej „Organizowanie wycieczek górskich”do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji.Osoba posiadająca kwalifikację organizuje wycieczki z zastosowaniem zasad bezpiecznej turystyki górskiej, z uwzględnieniem sposobów zachowania się w sytuacjach awaryjnych oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Gromadzi i przetwarza informacje z zakresu ogólnej wiedzy o górach, topografii terenu, meteorologii, unikania zagrożeń w górach oraz zdrowego trybu życia i pierwszej pomocy. Dostosowuje program wycieczki do poziomu zaawansowania grupy docelowej, oblicza czas przejść, rozpoznaje punkty krytyczne i miejsca szczególnie niebezpieczne, korzysta z usług przewodników górskich. Dobiera wyposażenie niezbędne do realizacji wycieczki górskiej. Przyjmuje odpowiedzialność za bezpieczeństwo, w tym życie i zdrowie, uczestników wycieczki.2543625593Bezterminowo2030-04-023Nie dotyczy1762Upowszechnianie wiedzy o górach i bezpiecznej turystyce górskiej460111.Omawia informacje związane z górami i charakteryzuje źródła informacji o górach – charakteryzuje formacje terenowe łańcuchów górskich w Polsce i na świecie pod względem specjalności turystycznych; – wyjaśnia oznakowanie szlaków na terenach górskich oraz znaki informacyjne (np. o zagrożeniu lawinowym); – wymienia dyscypliny sportowe możliwe do uprawiania w górach; – charakteryzuje pasma oraz główne szczyty górskie w Polsce ze względu na ich atrakcyjność turystyczną oraz poziom przygotowania specjalistycznego i wyposażenia w sprzęt specjalistyczny; omawia specyfikę czynników meteorologicznych w górach; – omawia górską bazę turystyczną (schroniska, wyciągi, urządzenia turystyczne); charakteryzuje źródła wiedzy niezbędne przy planowaniu wycieczki górskiej, dostępne w formie papierowej (bibliografia, mapy, przewodniki, – mapy graniowe, opisy przejść) i elektronicznej (mapy online, mobilne aplikacje turystyczne, źródła statystyczne, Internet, media społecznościowe, zdjęcia, blogi podróżnicze itp.), a także w formie bezpośrednich kontaktów ze specjalistami: ratownicy górscy, przewodnicy, instruktorzy.2.Omawia przepisy prawa dotyczące organizacji turystyki górskiej- omawia przepisy dotyczące organizacji turystyki na terenach górskich oraz bezpieczeństwa i odpowiedzialności prawnej osób sprawujących opiekę nad uczestnikami wycieczki, których należy przestrzegać przy organizowaniu wycieczek dla różnych grup odbiorców ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży; - wymienia rodzaje imprez turystycznych (np. pobytowe, objazdowe); - omawia ustawę o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. 3.Omawia znaczenie i zakres ochrony górskiej przyrody - omawia przepisy prawa dotyczące ochrony przyrody, w szczególności regulaminy parków narodowych i krajobrazowych oraz rezerwatów przyrody; - uzasadnia konieczność ochrony górskiej przyrody oraz edukację ekologiczną. Realizowanie wycieczki górskiej485215.Objaśnia, jak korzystać z usług przewodników górskich – omawia obowiązujące przepisy prawa dotyczące przewodników górskich; – opisuje zasady doboru przewodnika właściwego dla danego pasma górskiego. 1.Opracowuje plan wycieczki górskiej– pozyskuje informacje na temat grupy docelowej; – planuje trasę w oparciu o mapę, przewodnik, opisy, porady ekspertów oraz instruktorów i przewodników górskich; – oblicza czas przejść, znajduje punkty krytyczne, określa nastromienie, miejsca szczególnie niebezpieczne, możliwe obejścia; – uwzględnia w planie przekazanie wiadomości o trasie wycieczki i przewidywanej godzinie powrotu np. w pensjonacie, schronisku, rodzinie; – dobiera rodzaje świadczeń dla wybranej grupy docelowej, np.: usług noclegowych, transportowych, gastronomicznych, pilotażu, przewodnictwa; – opracowuje zasady łączności i kontaktu z uczestnikami – wymiana numerów telefonów, obowiązkowa znajomość numerów alarmowych; – omawia wyposażenie (obuwie, ubiór, plecak, apteczka pierwszej pomocy, aluminiowa folia termiczna, latarka, telefon, mapa, kompas, woda, racje żywnościowe itp.) i sprzęt specjalistyczny (np. czekan, raki, liny) niezbędne do uczestnictwa w wycieczce górskiej; – przygotowuje regulamin wycieczki.7.Zapewnia możliwość uczestnictwa w wycieczce osób z niepełnosprawnościami – dobiera warunki lokalowe do potrzeb osoby z niepełnosprawnościami; – omawia zasady doboru sprzętu oraz zaangażowania dodatkowych opiekunów dla osób z niepełnosprawnościami (ruchowymi, narządów wzroku i słuchu, intelektualnymi); – omawia przykłady sytuacji, w których należy zgłosić ewentualną potrzebę dodatkowej pomocy, np. ze strony służb ratowniczych. 6.Wykorzystuje elementy nawigacji w terenie górskim– omawia i wykorzystuje sposoby nawigacji przy użyciu mapy, kompasu, wysokościomierza; – charakteryzuje nawigację GPS, np. z aplikacji mobilnej w smartfonie lub w urządzeniu GPS; – omawia sposoby orientowania mapy i rozpoznawania dostępnych punktów topograficznych.4.Przewiduje alternatywne rozwiązania przydatne w czasie prowadzenia wycieczki– przygotowuje bezpieczne drogi zejścia, np. w przypadku załamania pogody; – opisuje sposoby zachowania w sytuacjach awaryjnych i nieprzewidzianych (np. burza, zamieć śnieżna, opad gradu, mgła, nagłe ochłodzenie, oblodzenie szlaku turystycznego); – omawia metody aranżacji przygodnego schronienia/zabezpieczenia przed utratą ciepła w trakcie oczekiwania na pomoc; – wskazuje elementy otoczenia przyrodniczego przydatne w sytuacji awaryjnej.3.Sprawdza warunki do uprawiania turystyki górskiej; uzasadnia konieczność i omawia sposoby aktualizowania informacji o warunkach do uprawniania turystyki górskiej; – sprawdza dostępność tras; – interpretuje informacje o możliwych zagrożeniach, np. komunikat lawinowy; – wyjaśnia zasady korzystania z informacji o ostrzeżeniach pogodowych RSO. 2.Przygotowuje i realizuje budżet– opracowuje preliminarz kosztów wycieczki; – rozlicza koszty świadczeń; – rozlicza realizację wycieczki.Promowanie zdrowego trybu życia i edukacja w zakresie pierwszej pomocy435311.Promuje zdrowy tryb życia związany z uprawianiem turystyki górskiej– omawia zalety zdrowego stylu życia oraz budowania kondycji fizycznej; – charakteryzuje wpływ odżywiania na kondycję i warunki fizyczne turysty górskiego, wskazuje produkty spożywcze pożądane w trakcie wycieczki górskiej; – wskazuje przykłady promocji turystyki górskiej wśród dzieci i młodzieży.3.Wzywa pomoc w górach – korzysta z numerów alarmowych i charakteryzuje informacje przekazywane w trakcie zgłoszenia o zdarzeniu (np.: lokalizacja, stan poszkodowanego, warunki pogodowe); – charakteryzuje aplikację „Ratunek”; – wyjaśnia system wzywania pomocy przy użyciu światła oraz dźwięku; – omawia postępowanie w przypadku działania ze śmigłowcem ratunkowym (sygnalizacja gestami).2.Zapoznaje uczestników wycieczek z podstawowymi zasadami udzielania pierwszej pomocy w górach – przedstawia określone w przepisach prawa zasady udzielania pierwszej pomocy; – charakteryzuje podstawowe zasady udzielania pierwszej pomocy; – omawia sposoby postępowania w sytuacjach np. zatrzymania krążenia (NZK), zasłabnięcia, zadławienia, urazów kostno-stawowych, zranień, krwotoków, ugryzień, użądleń; – charakteryzuje czynniki wpływające na pracę ratowników w górach – czas dotarcia, warunki pogodowe i obiektywne zagrożenia; – omawia zasady postępowania do czasu przybycia służb ratownictwa górskiego; – omawia sposoby przygotowania improwizowanych środków transportu osób poszkodowanych.