1. Etap weryfikacji
1.1. Metody
Na etapie weryfikacji dopuszczalne są następujące metody walidacji: test teoretyczny, obserwacja w warunkach symulowanych lub rzeczywistych, rozmowa z komisją, analiza dowodów i deklaracji.
Część lub całość walidacji może być sprawdzona metodą analizy dowodów i deklaracji.
Dowodem potwierdzającym zestaw 2. efektów uczenia się "Wykonywanie technik narciarstwa alpejskiego" jest:
– posiadanie minimum drugiej klasy sportowej w narciarstwie alpejskim, której okres ważności upłynął nie później niż w ciągu ostatnich 3 lat.
Dowodem potwierdzającym wszystkie efekty uczenia się są:
– ważna legitymacja Instruktora Stowarzyszenia Instruktorów i Trenerów Narciarskich PZN (SITN), wydana nie później niż w ciągu 2 lat kalendarzowych następujących po uzyskaniu przez kwalifikację o nazwie „Nauczanie narciarstwa alpejskiego na poziomie rekreacyjnym ze szczególnym uwzględnieniem dzieci” statusu włączonej do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji (ZSK),
– dyplom instruktora sportu w narciarstwie alpejskim wydany przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów,
– dyplom instruktora rekreacji w narciarstwie zjazdowym wydany przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.
1.2. Zasoby kadrowe
Komisja weryfikacyjna składa się z minimum 3 osób.
Przewodniczący Komisji musi spełniać następujące warunki:
– posiada co najmniej kwalifikację pełną Polskiej Ramy Kwalifikacji (PRK) 7,
– posiada ważny stopień Instruktora Wykładowcy SITN PZN narciarstwa zjazdowego,
– posiada poświadczone doświadczenie w zakresie kształcenia i egzaminowania instruktorów narciarstwa zdobyte w ciągu ostatnich 5 lat,
– posiada doświadczenie w zakresie nauczania narciarstwa, w tym w zakresie pracy z dziećmi, minimum 200 dni zdobytych w ciągu ostatnich 5 lat. Każdy z pozostałych członków komisji musi spełniać następujące wymagania:
– posiada kwalifikację pełną PRK 7,
– posiada współczynnik obliczeniowy dla ustalenia czasu wzorcowego w slalomie i slalomie gigancie równy lub większy niż 0.87,
– posiada doświadczenie w zakresie nauczania narciarstwa, w tym w zakresie pracy z dziećmi, min. 200 dni zdobytych w ciągu ostatnich 5 lat.
1.3. Sposób organizacji walidacji oraz warunki przeprowadzenia weryfikacji
Weryfikacja składa się z 3 części.
Część 1. Teoretyczna – test teoretyczny. Dotyczy zestawu 1. efektów uczenia się „Charakteryzowanie podstaw prowadzenia zajęć rekreacyjnych z narciarstwa” i zestawu 3.
„Planowanie rekreacyjnych zajęć narciarskich” – umiejętność „Przygotowuje plan zajęć narciarskich”.
Część 2. Praktyczna – obserwacja w warunkach rzeczywistych (zimowych, na stoku) połączona z rozmową z komisją (rozmowa ma każdorazowo charakter uzupełniający). Dotyczy 2. zestawu efektów uczenia się „Wykonywanie technik narciarstwa alpejskiego”. Dopuszczalne jest zastosowanie metody dowodów i deklaracji. Część praktyczna składa się
z: demonstracji technik narciarskich oraz sprawdzianu sportowego. W ramach demonstracji technik narciarskich oceniane są: wybrana przez Komisję Walidującą a) jedna z technik
z obszaru ewolucji kątowych, b) jedna z technik z obszaru skrętów równoległych ślizgowych, c) jedna z technik skrętów równoległych ciętych. Jazda techniczna oceniana jest
w skali 1–10 pkt. Jazdę techniczną zalicza uzyskanie łącznie minimum 24 pkt. Przyjmuje się następujące kryteria oceny: 0–3,5 pkt – pokaz uniemożliwiający zidentyfikowanie
demonstrowanej techniki, 4–5,5 pkt – demonstracja ewolucji obarczona wieloma błędami, np. niewłaściwa pozycja narciarska, złe ustawienie nart, niewłaściwy impuls skrętny,
zaburzona sekwencja ruchów, niewłaściwy ślad itp., 6–6,5 pkt – prawidłowa demonstracja ewolucji, poprawna pozycja narciarska, dopuszczalne pojedyncze błędy asymetrii śladu
i skrętu, 7–7,5 pkt – jak wyżej, jednakże obok poprawności technicznej swoboda demonstracji uwzględniająca świadomość czasu i przestrzeni, 8–8,5 pkt – jak wyżej, lecz
z uwzględnieniem symetrii techniki skrętów (skręty w lewo i prawo równie swobodne i poprawne), pełna kontrola prędkości, pojedyncze skręty dynamiczne (dotyczy: śmigu,
skrętu NW i skrętu równoległego), 9–9,5 pkt – dynamiczna jazda w optymalnym tempie, charakteryzująca się dużą powtarzalnością ruchów, pełna kontrola toru przejazdu, dozwolone małe błędy (asymetria rąk, pojedyncze odchylenie czy oderwanie nart od podłoża itp.),10 pkt – bezbłędna, swobodna i dynamiczna demonstracja, skręty o dużej powtarzalności. Warunkiem zaliczenia sprawdzianu sportowego jest uzyskanie łącznie w GS i SL minimum 12 pkt z 20 możliwych (ale nie mniej niż 5 pkt w każdej konkurencji). W każdej
konkurencji możliwe jest uzyskanie maksymalnie 10 pkt. Utrata do 4% czasu wzorcowego w GS i do 5% w SL nie skutkuje stratą punktów. Utrata do 6% w GS i do 7,5% w SL
skutkuje obniżeniem wyniku końcowego o 0,5 pkt, do 8% w GS i do 10% w SL skutkuje obniżeniem wyniku końcowego o kolejny 0,5 pkt i tak dalej. Czas wzorcowy dla mężczyzn
osobno dla każdego z dwóch przejazdów w konkurencjach GS i SL jest średnią z dwóch najlepszych czasów przejazdów osób (minimum 2 osoby) ustalających czas wzorcowy
pomnożonych przez ich aktualne współczynniki korygujące i stanowi równoważnik 10 pkt. Czas wzorcowy dla kobiet wynosi 105% czasu wzorcowego dla mężczyzn. Ustalający
czas musi przejechać trasę co najmniej 2 razy, w tym raz przed i raz po wszystkich uczestnikach walidacji. Aktualne współczynniki korygujące (przypisane na podstawie wyników
uzyskanych w ogólnopolskim teście kalibracyjnym organizowanym w porozumieniu z Polskim Związkiem Narciarskim) osób ustalających czasy przejazdów, którymi mogą być
członkowie komisji lub inne osoby posiadające aktualne współczynniki korygujące (nie niższe niż 0,87) w SL i GS, będą podawane przed rozpoczęciem tej części weryfikacji.
Dopuszcza się możliwość zaliczenia sprawdzianu sportowego w przypadku uzyskania przez uczestnika walidacji wyniku w przedziale 10–11,5 pkt w jeździe sportowej przez
nadrobienie brakujących punktów jazdą techniczną w stosunku 1:2 (0,5 brakującego pkt w jeździe sportowej należy nadrobić 1 pkt w jeździe technicznej). Dla uczestników walidacji w wieku 45 lat (kalendarzowo) lub starszych minimalna liczba punktów zaliczająca jazdę sportową (GS + SL) wynosi 10 (ale nie mniej niż 4 pkt w każdej konkurencji).
W przypadku uzyskania przez uczestnika w jeździe sportowej wyniku w przedziale 8-9,5 pkt, dopuszcza się możliwość zaliczenia sprawdzianu sportowego przez nadrobienie
brakujących punktów jazdą techniczną w stosunku 1:2 (0,5 brakującego pkt w jeździe sportowej należy nadrobić 1 pkt w jeździe technicznej). Informacja o czasach wzorcowych
podawana jest kandydatom po zakończeniu przejazdów wszystkich uczestników i ustalających czasy (może być umieszczona na ogólnodostępnej tablicy). Asesorzy podają maksymalne czasy odpowiadające konkretnym punktom, osobno dla kobiet i mężczyzn. Bezpośrednio po przejeździe uczestnik poznaje swój rzeczywisty czas przejazdu.
Część 3. Praktyczna – obserwacja w warunkach symulowanych lub rzeczywistych połączona z rozmową z komisją (rozmowa ma każdorazowo charakter uzupełniający). W trakcie części 3. walidacji weryfikowane są efekty uczenia się zawarte w zestawach: 3 „Planowanie rekreacyjnych zajęć narciarskich” – umiejętność „Rozpoznaje potrzeby i możliwości uczestnika ze szczególnym uwzględnieniem dzieci” i 4 „Realizowanie rekreacyjnych zajęć narciarskich”. Instytucja Certyfikująca musi zapewnić:
– grupę dzieci umożliwiającą przeprowadzenie zajęć, – dostęp do zorganizowanego stoku narciarskiego o długości min. 500 m (przygotowanego i zabezpieczonego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie
i ratownictwie w górach na zorganizowanych terenach narciarskich), zapewniającego możliwość przeprowadzenia zawodów w slalomie (SL) i slalomie gigancie (GS),
– dostęp do wyciągu narciarskiego,
– 50 tyczek slalomowych,
– wiertarkę,
– klucz do tyczek,
– 2 radiotelefony,
– elektroniczny pomiar czasu,
– komputer,
– kamerę,
– fladry do grodzenia trasy,
– apteczkę pierwszej pomocy,
– salę zapewniającą możliwość przeprowadzenia egzaminu teoretycznego.
