W 2016 roku napływ netto bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) do Polski wyniósł 54,9 mld zł[1]. Dużą część inwestycji stanowiły tzw. inwestycje typu greenfield, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia pozyskiwania stabilnego kapitału. Delokalizacja korporacji międzynarodowych, a tym samym napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski to wzrost popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego, nowoczesne technologie na polskim rynku, rozwój przedsiębiorstw kooperujących, usprawnienie procesów produkcyjnych i łańcuchów dostaw, rosnące wynagrodzenia, wysoka fluktuacja pracowników i malejące bezrobocie.
Raport FDI Intelligence z 2016 roku podaje, że Polska z liczbą 272 zadeklarowanych projektów inwestycyjnych w 2016 roku była w Europie na piątym miejscu rankingu. Nastąpił wzrost projektów w stosunku do poprzedniego roku aż o 36%. Pod względem wartości zadeklarowanych inwestycji kapitałowych (9,9 mld dolarów), Polska zajmowała również piąte miejsce za Wielką Brytanią, Francją, Rosją i Niemcami. Na świecie rynek inwestycji greenfield wzrósł o ponad 6 proc. do 776,2 mld dolarów[2]. W najbliższych latach ten trend się utrzyma. W Polsce istnieje około 2500 gmin, potencjalnych lokalizacji dla inwestycji typu greenfield. Warto także nadmienić, że oprócz inwestycji typu greenfield Polska jest atrakcyjną lokalizacją dla sektora nowoczesnych usług dla biznesu (BPO - Business Process Outsorcing). Inwestycje tego typu nie tylko są zlokalizowane w dużych miastach takich jak: Warszawa, Kraków, ale także dostrzegalna jest tendencja tworzenia centrów BPO w miastach o średniej wielkości [3] (w Polsce jest około 90 miast powyżej 50.000 mieszkańców – potencjalnych lokalizacji dla sektora nowoczesnych usług dla biznesu).
Inwestycje te są lokalizowane w konkretnych gminach, dlatego też istnieje potrzeba zapewnienia obsługi inwestycyjnej przez kadrę posiadającą wysokie kwalifikacje. Wysoka jakość ich usług może wspierać wzrost atrakcyjności inwestycyjnej Polski, a tym samym w długookresowej perspektywie prowadzić do zdynamizowania rozwoju gospodarczego na poziomie lokalnym. Według dokumentu “Informacja o realizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych” (Warszawa 2018) na koniec 2017 r. ponad 68% wartości kapitału zainwestowanego w strefach pochodziło z sześciu krajów: Polski, Niemiec, Holandii, USA, Luksemburga i Włoch. W porównaniu z rokiem 2016 zmianie uległa pozycja lidera, bowiem Polska z udziałem przekraczającym 21% wyprzedziła Niemcy [5]. Niniejsza kwalifikacja ma zatem zastosowanie zarówno w procesie obsługi inwestorów krajowych, jak i zagranicznych.
W Polsce centralną instytucją publiczną, która odpowiada za obsługę napływu inwestycji do kraju jest Polska Agencja Inwestycji i Handlu z siedzibą w Warszawie, która współpracuje z siecią Centrów Obsługi Inwestora (COI) zlokalizowanych w miastach wojewódzkich (przede wszystkim w ramach urzędów marszałkowskich). Ponadto duże miasta (o pow. powyżej 200.000 mieszkańców) w swoich strukturach organizacyjnych otwierają tzw. Biura Obsługi Inwestora. Jednakże biorąc pod uwagę dynamikę inwestycji oraz ich skalę istotne jest zasilenie większości gmin pracownikami, którzy nabyli przedmiotową kwalifikację. W chwili obecnej nabycie umiejętności związanych z niniejszą kwalifikacją odbywa się poprzez przyuczenie już na stanowisku pracy. Potrzebę standaryzacji obsługi inwestycyjnej podkreśla sama administracja publiczna między innymi poprzez realizację projektu Systemowe wsparcie procesów zarządzania w JST [4] oraz publikację ABC systemu obsługi inwestora w samorządzie [6]. ________________________________________
[1] Zagraniczne inwestycje bezpośrednie w Polsce w 2016 roku, NBP 2016.
[2] The FDI report 2017 Global greenfield investment trend, Financial Times 2017; WORLD INVESTMENT REPORT INVESTMENT AND THE DIGITAL ECONOMY, UNCTAD 2017
[3] ABSL Sektor nowoczesnych usług biznesowych w Polsce 2017, Warszawa 2017, s. 6, Nowe rynki sektora BSS. 12 Wschodzących Gwiazd Biznesu, Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych (PAIiIZ), Colliers International i Advisory Group TEST Human Resources, 2016.
[4] http://administracja.mswia.gov.pl/adm/projekty-ue/archiwum-projektow-po-k/systemowe-wsparcie-pro/6374,Systemowe-wsparcie-procesow-zarzadzania-w-JST.html
[5] “Informacja o realizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych”, Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii, Warszawa 2018, s. 21.
[6] https://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=3&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwim3sLb24rcAhVHIpoKHbfxAowQFgg0MAI&url=http%3A%2F%2Fadministracja.mswia.gov.pl%2Fdownload%2F58%2F20406%2F2czes-prezentacja.pdf&usg=AOvVaw1GAPG1ZyIWCAXzQ6ZF8Xpw
1. Metody weryfikacji efektów uczenia się
Weryfikacja składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. W części teoretycznej wykorzystuje się metodę testu teoretycznego. W części praktycznej wykorzystuje się metody: obserwację w warunkach symulowanych, prezentację, analizę dowodów i deklaracji oraz wywiad swobodny lub ustrukturyzowany (rozmowę z komisją walidacyjną), z tym że kryterium weryfikacji „wygłasza prezentację na temat oferty dla inwestora” w ramach efektu uczenia się „Organizuje wizytę inwestora” z zestawu 4 jest weryfikowane wyłącznie za pomocą metody prezentacji.
2. Zasoby kadrowe
W procesie weryfikacji biorą udział:
– w przypadku, gdy test teoretyczny przeprowadzany jest w systemie elektronicznym – operator systemu egzaminacyjnego, który organizuje zaplecze techniczne do przeprowadzenia weryfikacji i nadzoruje przebieg testu. Natomiast, gdy test jest przeprowadzany poza systemem elektronicznym, należy zapewnić nadzór nad prawidłowym przebiegiem tej części walidacji,
– komisja walidacyjna, składająca się z co najmniej 2 asesorów, która przeprowadza część praktyczną egzaminu. Osoba będąca asesorem może być jednocześnie operatorem systemu egzaminacyjnego i osobą nadzorującą przebieg testu teoretycznego prowadzonego poza systemem elektronicznym.
Operator systemu egzaminacyjnego spełnia następujące wymagania:
– posiada minimum średnie wykształcenie,
– posiada umiejętność obsługi komputera w zakresie podstawowej obsługi elektronicznego systemu egzaminacyjnego, w tym umiejętność rozwiązywania problemów w sytuacji trudności z nawiązaniem lub zanikiem połączenia internetowego lub obsługą przeglądarki w zakresie kompatybilności z elektronicznym systemem egzaminacyjnym.
Weryfikację efektów uczenia się w części praktycznej prowadzi komisja walidacyjna. Komisja walidacyjna składa się z co najmniej 2 asesorów, z których każdy spełnia następujące wymagania:
– posiada dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich (kwalifikację pełną z 7 poziomem PRK),
– posiada udokumentowane minimum 5-letnie doświadczenie w pracy na stanowisku związanym z obsługą inwestorów lub minimum 3-letnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym związanym z obsługą inwestorów.
Do zadań członków komisji walidacyjnej należy m.in.:
– stosowanie kryteriów weryfikacji przypisanych do efektów uczenia się dla opisywanej kwalifikacji oraz kryteriów oceny formalnej i merytorycznej dowodów na posiadanie efektów uczenia się właściwych dla opisywanej kwalifikacji,
– stosowanie zasad prowadzenia weryfikacji, a także różnych metod weryfikacji efektów uczenia się, zgodnie z celami walidacji i zasadami Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji.
Jeżeli instytucja certyfikująca również prowadzi kształcenie w obszarze wnioskowanej kwalifikacji, stosuje rozwiązania zapewniające rozdzielenie procesów kształcenia od walidacji. W szczególności istotne jest zapewnienie bezstronności osób przeprowadzających walidację, m.in. przez rozdział osobowy mający na celu zapobieganie konfliktowi interesów osób przeprowadzających walidację. Osoby przeprowadzające walidację nie mogą weryfikować efektów uczenia się osób, które były przez nie przygotowywane do uzyskania kwalifikacji rynkowej „Zarządzanie procesem pozyskiwania i obsługi inwestora w administracji publicznej”.
3. Sposób organizacji walidacji oraz warunki organizacyjne i materialne
Instytucja certyfikująca zapewnia następujące warunki do przeprowadzenia części teoretycznej weryfikacji efektów uczenia się:
– dla części teoretycznej przeprowadzanej w elektronicznym systemie egzaminacyjnym stanowisko komputerowe dla kandydata ubiegającego się o uzyskanie kwalifikacji (jedno stanowisko dla jednego kandydata), które jest wyposażone w przeglądarkę internetową z dostępem do internetu,
– w przypadku, gdy test teoretyczny jest przeprowadzany poza systemem elektronicznym – arkusz papierowy testu oraz miejsce pozwalające na jego samodzielne wypełnienie.
Do przeprowadzenia części praktycznej instytucja certyfikująca zapewnia:
– stolik, krzesła,
– zestaw przykładów (case study) dotyczących negocjacji (opisy problematycznych sytuacji z udziałem inwestorów reprezentujących różne sposoby negocjacji),
– zestaw przykładów (case study) dotyczących definiowania mocnych i słabych stron danej lokalizacji,
– profile przykładowych lokalizacji zobrazowane informacjami dotyczącymi ich sytuacji społeczno-gospodarczej,
– stanowisko komputerowe dla kandydata wyposażone w:
– bazę layoutów oraz grafik (infografiki, zdjęcia) możliwych do zastosowania przy sporządzaniu ofert inwestycyjnych,
– dostęp do bazy danych umożliwiającej przeglądanie i uzyskiwanie informacji na temat sytuacji w wybranych branżach,
– system CMS umożliwiający wprowadzenie treści na stronę,
– program do tworzenia prezentacji multimedialnych,
– rzutnik multimedialny.
Instytucja certyfikująca zapewnia bezstronną i niezależną procedurę odwoławczą, w ramach której osoby uczestniczące w procesie walidacji i certyfikacji mają możliwość odwołania się od wyniku walidacji w zakresie spełnienia wymogów formalnych, przebiegu walidacji, a także decyzji kończącej walidację. W przypadku negatywnego wyniku walidacji instytucja certyfikująca prowadząca walidację jest zobowiązana przedstawić uzasadnienie wyniku.
4. Etapy identyfikowania i dokumentowania
Instytucja certyfikująca zapewnia osobom przystępującym do walidacji wsparcie doradcy walidacyjnego na etapie identyfikowania i na etapie dokumentowania posiadanych efektów uczenia się.
Doradca walidacyjny:
– stosuje metody i narzędzia pomocne przy identyfikowaniu i dokumentowaniu kompetencji osoby przystępującej do walidacji,
– zna zasady weryfikacji dowodów na osiągnięcie efektów uczenia się,
– zna wymagane efekty uczenia się, metody, narzędzia oraz kryteria weryfikacji wymaganych efektów uczenia się ustalone dla kwalifikacji rynkowych będących w zakresie jego działania jako doradcy walidacyjnego.
