„Europejskie ramy kompetencji cyfrowych dla obywateli (więcej informacji na stronie: https://ec.europa.eu/jrc/en/digcomp), znane również jako DigComp, stanowią mechanizm umożliwiający podniesienie kompetencji cyfrowych obywateli. DigComp został opracowany
przez JRC (Join Research Centre) w oparciu o badania naukowe i poddany intensywnym konsultacjom z zainteresowanymi stronami, początkowo w imieniu DG EAC (Dyrekcja Generalna ds. Edukacji i Kultury), a następnie w imieniu DG EML (Dyrekcja Generalna ds.
Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego). Po raz pierwszy opublikowany w 2013 roku, DigComp stał się punktem odniesienia dla rozwoju i planowania strategicznego inicjatyw z zakresu kompetencji cyfrowych zarówno na szczeblu europejskim jak i państw członkowskich. W czerwcu 2016 r. JRC opublikowało DigComp 2.0, aktualizujący terminologię i koncepcję, a także prezentujący przykłady implementacji na poziomie europejskim, krajowym i regionalnym.” (DigComp 2.1 Ramy kompetencji cyfrowych dla obywateli z ośmioma poziomami zaawansowania i przykładami zastosowania”, ISBN 978-83-947678-7-7). Według DIGITALEUROPE, stowarzyszenia badającego transformacje cyfrowe w organizacjach –„Cyfrowa Europa to przede wszystkim Europa, w której nikt nie powinien pozostać w tyle. W szybko zmieniającym się świecie istnieje coraz większe zapotrzebowanie na naukę korzystania z nowych technologii. Bez odpowiednich umiejętności ludzie pozostają w tyle. Jeśli wystarczająca ich liczba znajdzie się na końcu, to całe społeczeństwo zaczyna się rozpadać. Obecnie 52% europejskich pracowników wymaga przekwalifikowania. Inwestowanie w umiejętności cyfrowe i kształcenie ustawiczne Europejczyków nie jest opcjonalne – jest absolutnie kluczowe.” – czytamy na stronie: https://www.digitaleurope.org.
Na stronach Najwyższej Izby Kontroli (NIK) czytamy: “Według raportu Komisji Europejskiej o postępie cyfrowym (EU DESI 2021), Polska zajmuje 24. miejsce spośród 27 krajów UE pod względem kapitału ludzkiego społeczeństwa cyfrowego. Działania ministrów i innych podmiotów na rzecz podniesienia kompetencji cyfrowych okazały się niewystarczające. Zabrakło strategicznego dokumentu kompleksowo określającego główne założenia i kierunki działań w tym obszarze. Nie wyznaczono też jednego podmiotu, który koordynowałby wszystkie działania związane z rozwojem umiejętności cyfrowych. W ocenie NIK Polska ma jeszcze wiele do zrobienia, by osiągnąć średni poziom państw UE.” Dalej: “W kontrolowanym okresie odsetek osób mogących pochwalić się podstawowymi lub większymi umiejętnościami cyfrowymi wzrósł z ok. 46% na koniec 2017 r. do niewiele ponad 50% na koniec 2020 r. Coraz więcej osób przekonuje się do załatwiania spraw administracyjnych przez Internet, wzrosła też liczba gospodarstw posiadających co najmniej jeden komputer. Kompetencje cyfrowe zyskały na znaczeniu podczas epidemii COVID-19, kiedy to sprawne poruszanie się w „sieci” czy możliwość pracy zdalnej okazały się szczególnie istotne. Jednak, jak pokazuje raport Komisji Europejskiej o postępie cyfrowym EU DESI, w 2019r. w Polsce zaledwie 44% obywateli miało podstawowe umiejętności cyfrowe, podczas gdy średnia UE wynosiła 56%.” Jak zostało wskazane w Zintegrowanej Strategii Umiejętności 2030 stanowiącej załącznik do uchwały nr 195/2020 Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2020 r.: „Przyspieszający postęp
cywilizacyjny – automatyzacja, robotyzacja, sztuczna inteligencja, a zwłaszcza nowe technologie informacyjne i komunikacyjne – w sposób gwałtowny i wielopłaszczyznowy wpływają na nasze życie. W konsekwencji warunki naszego funkcjonowania w wymiarze
jednostkowym i społecznym zmieniają się bardzo szybko. Wyzwaniem staje się zrozumienie tych zmian oraz ich wykorzystanie dla lepszego wypełniania swoich zadań i realizowania się w różnych rolach społecznych – jako indywidualnych osób – w życiu rodzinnym, społecznym i
zawodowym. Dlatego potrzebne jest rozwijanie funkcjonalnych umiejętności cyfrowych definiowanych jako zbiór wiedzy, umiejętności i postaw niezbędnych do funkcjonowania w otaczającym nas cyfrowym świecie – a tym samym wykraczających poza umiejętności stricte
informatyczne.” Na szczeblu Komisji Europejskiej zagadnienie edukacji cyfrowej zostało objęte osobnym planem działania (Digital Education Action Plan). Wyraźnie wskazane jest zapotrzebowanie na „nauczycieli i pracowników sektora kształcenia i szkoleń posiadający
kompetencje cyfrowe i pewni swoich umiejętności”. Projekt Krajowego Planu Odbudowy jako strategiczny dokument programowy określający cele związane z odbudową i tworzeniem odporności społeczno-gospodarczej Polski po kryzysie wywołanym pandemią wielokrotnie odwołuje się do konieczności rozwijania edukacji cyfrowej. Między innymi na str. 37 można przeczytać: „(…) Stymulacja wzrostu poziomu kompetencji cyfrowych (E-kompetencje) i przystosowanie szkolnictwa do wyzwań związanych z transformacją cyfrową - realizacja
Programu Rozwoju Kompetencji Cyfrowych, który umożliwi osiągnięcie stałego wzrostu poziomu kompetencji cyfrowych przez zapewnienie każdemu w Polsce możliwości ich rozwoju stosownie do potrzeb. Program będzie obejmował wzmocnienie zarządzania rozwojem
kompetencji cyfrowych, rozwój edukacji cyfrowej oraz wsparcie kompetencji cyfrowych obywateli, w szczególności wykluczonych bądź zagrożonych wykluczeniem (w tym seniorów, niepełnosprawnych, osób w trudnej sytuacji życiowej korzystających z pomocy różnych
placówek opieki, kobiet i dzieci z domów samotnej matki) oraz pracowników administracji centralnej i samorządowej oraz nauczycieli i edukatorów w szczególności wychowania przedszkolnego, a także uczniów realizujących oraz rodziców wspomagających naukę zdalną. W
celu realizacji zadań zostanie stworzona sieć regionalnych/ lokalnych liderów rozwoju cyfrowego, który będą wspierać proces cyfryzacji i organizować system wsparcia poszczególnych placówek. Szkolenia będą dostosowane do potrzeb i umiejętności poszczególnych grup odbiorców.” Dalej na stronie 224 można przeczytać o przyjęciu w ramach KPO – Programu Rozwoju Kompetencji Cyfrowych: „Celem Programu będzie osiągnięcie stałego wzrostu poziomu kompetencji cyfrowych przez zapewnienie każdemu w Polsce możliwości ich rozwoju stosownie do potrzeb. Program będzie obejmował wzmocnienie zarządzania rozwojem kompetencji cyfrowych, rozwój edukacji cyfrowej oraz wsparcie kompetencji cyfrowych obywateli oraz pracowników różnych sektorów. Program przewiduje rozwój kompetencji cyfrowych w ramach edukacji formalnej (przegląd podstawy programowej wychowania przedszkolnego i kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół pod kątem ewentualnej potrzeby jej aktualizacji /uzupełniania w zakresie umiejętności cyfrowych) oraz doskonalenie nauczycieli), nieformalnej (szkolenia dla edukatorów, użytkowników ICT o różnym poziomie zaawansowania, w tym osób wykluczonych cyfrowo, specjalistów ICT oraz osób uzdolnionych w kierunku informatycznym) i edukacji pozaformalnej (kursy e-learningowe, typu MOOC i inne materiały edukacyjne udostępnione w domenie publicznej do samokształcenia dla różnych grup odbiorców).”W raporcie “Cyfrowa ewolucja kariery Technologie w pracy w oczach Polaków” opracowany przez portal Pracuj.pl można m.in. przeczytać: “Odpowiedzi badanych pokazują, że w zdecydowanej większości dostrzegają oni wpływ kompetencji cyfrowych zarówno na przyszłość, jak i obecną sytuację na rynku pracy. 2 na 3 respondentów zgadza się z opinią, że w przyszłości kompetencje cyfrowe będą odgrywać coraz ważniejszą rolę na rynku pracy (65%), niewiele mniej – że w najbliższej przyszłości osobom o wyższych kompetencjach cyfrowych będzie łatwiej o podwyżki i awanse (60%). “ponadto “Optymistyczne oceny wystawiane technologiom w naszej zawodowej codzienności nie oznaczają zamykania oczu na wyzwania przyszłości. 7 na 10 badanych zgadza się bowiem z opinią, że cyfryzacja będzie zmuszała pracowników do coraz częstszego szkolenia i zdobywania umiejętności. Podobny udział badanych oczekuje, że w tej sytuacji pracodawcy będą wspierać
swoje zespoły w nabywaniu nowych kompetencji technologicznych. “Dalej na podstawie w/w raportu: 73% respondentów uważa, że pracodawcy powinni wspierać pracowników w zdobywaniu kompetencji technologicznych. 72% respondentów uważa, że rozwój technologii będzie zmuszał pracowników do częstszego szkolenia i zdobywania umiejętności. Biorąc pod uwagę kompleksowość i szeroki zakres uruchomionych procesów edukacyjnych w zakresie cyfryzacji społeczeństw UE niezbędna wydaje się standaryzacja procesów
dydaktycznych i dostarczenie wiedzy z zakresu kompetencji cyfrowych przez nieistniejącą jeszcze profesjonalną kadrę. Niezbędnym więc, elementem tego procesu dydaktycznego jest stworzenie certyfikowanych ram kompetencji dla samych edukatorów. Włączenie kwalifikacji
„Edukowanie cyfrowe w organizacji” do Zintegrowanego Rejestru Kwalifikacji w kompleksowy sposób odpowiada na bieżące oraz prognozowane potrzeby w zakresie edukacji cyfrowej. Precyzyjne zdefiniowanie efektów uczenia się, ułatwi konstruowanie programów
szkoleniowych i procesów dydaktycznych. Zadania jakie będzie mógł realizować Edukator cyfrowy związane są zarówno z diagnozą luk kompetencyjnych, jak również ich uzupełnieniem. Kwalifikacja jest jednocześnie instrumentem umożliwiającym przeprowadzenie walidacji, a
więc potwierdzenia posiadanych czy uzyskanych kompetencji. Kwalifikacja określa ponadto efekty uczenia się związane ze znajomością i stosowaniem w praktyce Ramy Kompetencji Cyfrowej DigComp, formułowaniem wymogów dotyczących kompetencji cyfrowych dla
stanowisk pracy w organizacji, diagnozowaniem potrzeb infrastrukturalnych, charakteryzowanym źródeł finansowania rozwoju kompetencji. Okres pandemii wprowadził trwałe zmiany w sposobie pracy, edukacji oraz komunikacji. Efektywne wykorzystanie narzędzi informatycznych wymaga posiadania kompetencji cyfrowych, które przy obecnym tempie rozwoju technologicznego powinny być powszechnie dostępne. Trudno sobie wyobrazić osiągnięcie celów i planów przytoczonych w niniejszym uzasadnieniu bez osób posiadających
odpowiednie kwalifikacje.