Kwalifikacja „Animowanie grupy zabawowej” odpowiada na aktualne oraz przewidywane potrzeby społeczne i gospodarcze, zarówno krajowe, jak i regionalne. Najważniejsze potrzeby społeczne to: umożliwienie kontaktów społecznych kobietom wychowującym małe dzieci, podniesienie wiedzy opiekunów na temat wspierania rozwoju dzieci, obniżenie lęku opiekunów przed pozadomowymi formami opieki dla dzieci oraz wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci pochodzących z rodzin o niskim statusie ekonomiczno-społecznym. Najważniejsze przewidywane potrzeby gospodarcze to: podnoszenie jakości kapitału ludzkiego, zwłaszcza na terenach wiejskich; umożliwienie kobietom planowania rozwoju zawodowego; tworzenie nowych miejsc pracy dla kobiet, także poprzez samozatrudnienie. Inwestowanie w rozwój małych dzieci jest inwestycją długofalową, która przekłada się na podniesienie kapitału ludzkiego społeczeństwa. Najnowsze światowe badania neurokognitywistyki dowodzą, że dzieci uczą się intensywnie od chwili narodzin, a nawet jeszcze przed narodzinami. Pierwsze lata życia dziecka to okres budowania fundamentów. Mózg i cały organizm małego dziecka są niezwykle plastyczne, wrażliwe na działanie środowiska. Dla rozwoju mózgu absolutnie kluczowe są pierwsze 4 lata życia (w tym w szczególności pierwszy rok), a rozwój ten jest zasadniczo wspierany przez dostarczanie mu odpowiednio złożonych bodźców w przyjaznej atmosferze (Johnson, de Haan, 2018). Najlepszym przykładem "odpowiednio złożonych bodźców" jest system językowy, który każdy człowiek opanowuje od najmłodszych lat, żeby móc komunikować się i zdobywać wiedzę (Kuhl i in., 2008), a "przyjazna atmosfera" oznacza akceptujące, wspierające środowisko społeczne (Hart i Risley, 1995; Suskind i in., 2015). Wczesna komunikacja dziecka z otoczeniem społecznym (rodzicami, innymi osobami znaczącymi oraz w ogóle innymi ludźmi) w sposób konieczny przekłada się na rozwój mózgu (Kuhl, 2015; Romeo i in., 2017). Sprawności intelektualne, emocjonalne i społeczne, które warunkują zdolność dziecka do efektywnego udziału w procesie edukacji (w późniejszych okresach) zależą od tego, w jak dobrych warunkach rozwijało się ono w ciągu pierwszych czterech lat, w tym w czasie pierwszego roku życia, oraz od tego, jaki poziom rozwoju językowego osiągnie ono już w wieku 2 lat (Roulstone, i in. 2011). Kwalifikacja „Animowanie grupy zabawowej” potwierdza wiedzę i umiejętności do organizowania i prowadzenia grup zabawowych – systematycznych spotkań dla małych dzieci i ich opiekunów pod merytoryczną opieką animatora/animatorki. W grupie zabawowej, w odróżnieniu od innych form opieki nad najmłodszymi, opiekunowie towarzyszą swoim dzieciom podczas wspólnych aktywności opiekuna, dziecka w wieku 0-3 lat i animatorki/a. Do zadań grupy zabawowej należy wzmacnianie umiejętności rodzicielskich i rozumienia potrzeb rozwojowych dziecka, wspieranie jego rozwoju społecznego oraz rozwój poznawczy, zwłaszcza językowy. Badania przeprowadzone w Australii na grupie ponad 5 000 dzieci, pokazały, że dzieci, które w wieku 0-3 lata uczestniczyły w grupach zabawowych, pochodzące z rodzin o niskim statusie ekonomiczno-społecznym, miały lepsze wyniki m.in. w zakresie liczenia i słownictwa w wieku 4-5 lat w porównaniu do dzieci, które nie uczestniczyły w zajęciach. Dziewczynki pochodzące z biedniejszych rodzin posiadały też lepsze umiejętności społeczne, od tych, które nie uczestniczyły w grupach zabawowych. Wyniki przytoczonych badań pokazują, że udział w grupie zabawowej pozwala zmniejszyć różnice w uczeniu się dzieci pochodzących z biedniejszych rodzin i tych pochodzących z rodzin bardziej uprzywilejowanych. (Jackson, D. 2006. Playgroups as protective environments for refugee children at risk of trauma, Australian Journal of Early Childhood, 31). Problemy, w rozwiązaniu których może być pomocna kwalifikacja „Animowanie grupy zabawowej” to: (i) brak zaufania rodziców do opieki pozarodzinnej; (ii) niska świadomość rodziców, że pobyt w dobrych usługach opiekuńczo- edukacyjnych zwiększa szanse dzieci na dobry start szkolny; (iii) niekorzystna sytuacja zawodowa młodych kobiet, zwłaszcza mieszkających na wsi. W Polsce wciąż panuje przekonanie, że małym dzieciom należy zapewnić przede wszystkim opiekę, bo na “edukację” są za małe. Opinie potwierdzają wyniki badania Nutricia 2011. Tylko 43% badanych uważa, że ich dzieci potrzebują codziennego kontaktu z innymi dziećmi, 40% – by rodzice czytali im regularnie książki. Co czwartej matce trudno znaleźć czas na zabawę z dzieckiem, 27% nigdy nie było z dzieckiem na placu zabaw. Powyższe wyniki wskazują na niską świadomość znaczenia edukacji wczesnodziecięcej u polskich matek, co jest jedną z barier dla podejmowania przez nie decyzji o powrocie na rynek pracy. Szczególnie trudna jest sytuacja zawodowa kobiet, zwłaszcza mieszkających na wsi. Kobiety te, w związku z urodzeniem lub wychowaniem dziecka, przerwały swoją ścieżkę rozwoju zawodowego, często zatrzymując się na etapie niskiegopoziomu edukacji szkolnej. Dlatego mierzą się z różnymi barierami utrudniającymi im wejście lub powrót na rynek pracy. Analiza danych statystycznych dotyczących bezrobocia na wsi, niezależnie od źródeł jego pochodzenia, potwierdza niekorzystną sytuację na rynku pracy ludności zamieszkałej na terenach wiejskich. Bezrobocie na wsi ma inny charakter niż w mieście, jest bardziej trwałe, a rynek pracy jest mniej elastyczny. Odnosząc się do bezrobocia na obszarach wiejskich, w końcu 2015 r. w powiatowych urzędach pracy zarejestrowanych było 369,2 tys. kobiet zamieszkałych na wsi. Stanowiły one 52,6% ogółu bezrobotnych mieszkańców wsi. Widać więc, że w populacji bezrobotnych zamieszkałych na wsi przeważają kobiety. Mając na uwadze strukturę wiekową bezrobotnych kobiet, mieszkanek wsi, według stanu na koniec 2015 r., największy ich odsetek (33,6%) lokował się w przedziale 25-34 lata (kobiety w tej grupie wiekowej najczęściej zakładają rodziny i rodzą dzieci). Mniej korzystna z punktu widzenia potencjalnych zasobów pracy pozostaje dla bezrobotnych mieszkanek wsi struktura ich wykształcenia. W końcu 2015 r. 49,3% z nich posiadało wykształcenie poniżej średniego, zaś zaledwie 13% wyższe. Analizując strukturę bezrobocia kobiet z terenów wiejskich, należy podkreślić, że w największym stopniu bezrobocie dotyka osoby bez doświadczenia zawodowego oraz z krótkim stażem pracy. W końcu 2015 r. 22,1% bezrobotnych kobiet zamieszkałych na wsi nie posiadało żadnego doświadczenia zawodowego (brak stażu), a odsetek bezrobotnych ze stażem do 5 lat pracy kształtował się na poziomie 45% (Stan i struktura rejestrowanego bezrobocia na wsi w 2015 r. Wydziału Analiz i Statystyki MRPiPS z czerwca 2016 r.). Najnowsze statystyki potwierdzają te trendy. Według GUS, w końcu I kwartału 2019 r. udział kobiet w ogólnej liczbie bezrobotnych wyniósł 55.0%. Bezrobocie nadal dotyka przede wszystkim ludzi młodych. W końcu omawianego kwartału najliczniejszą grupę wśród bezrobotnych stanowiły osoby w wieku 25-34 lata – 28,2%, zaś osoby w wieku do 24 lat -11,8%. Większość bezrobotnych rejestrujących się w urzędach pracy to osoby o stosunkowo niskim poziomie wykształcenia. Bezrobotne kobiety charakteryzowały się odmienną strukturą wykształcenia niż mężczyźni, bowiem 56,3% kobiet bezrobotnych posiadało wykształcenie średnie i wyższe, podczas gdy odsetek mężczyzn o tym poziomie wykształcenia wyniósł 36,0%. Długotrwałe bezrobocie częściej występuje wśród kobiet. Prawie 43,3% kobiet zarejestrowanych w urzędach pracy w końcu marca 2019 r. pozostawała bez zatrudnienia przez okres powyżej 12 miesięcy (Bezrobocie rejestrowane I kwartał 2019 r. Informacje statystyczne, GUS 2019). Podsumowując, uważamy, że kwalifikacja „Animowanie grupy zabawowej” pomoże w adaptacji małych dzieci do pozadomowych form opieki, podniesie zaufanie opiekunów do innych niż grupy zabawowe form opieki i zachęci ich do korzystania z instytucjonalnych form opieki; stworzy możliwość młodym matkom - także mieszkającym na wsi - na łączenie obowiązków opiekuńczych z zawodowymi; zachęci kobiety do planowania swojej ścieżki zawodowej w obszarze usług dla małych dzieci.
