Uczeń interpretuje utwory organowe zgodnie z zapisem i kanonami stylistycznymi, stosując
odpowiednią:
a) artykulację (technikę grania łącznego i rozdzielnego),
b) akcentację (rozróżnianie mocnych i słabych części taktów, podkreślanie
wyróżniających się zjawisk metrorytmicznych i harmonicznych),
c) ornamentykę (umiejętność zastosowania zróżnicowanych form zdobniczych
w zależności od epoki historycznej),
d) frazowanie (prowadzenie mniejszych i większych konstrukcji muzycznych),
e) registrację (stosowanie adekwatnych połączeń głosów organowych związane
z historycznym instrumentarium i konwencjami).
