| 1 | Uczeń potrafi w sposób praktyczny wykorzystać wiedzę i umiejętności z przedmiotów
ogólnomuzycznych, a także rytmiki i warsztatu pianistycznego. | |
| 2 | Uczeń dba o jakość dźwięku w improwizacji. | |
| 3 | Uczeń grając a vista, ćwiczy wielotorowość działania: wykonuje utwór i jednocześnie
antycypuje dalszy jego przebieg. | |
| 4 | Uczeń improwizuje melodię wraz z jej odmianami. | |
| 5 | Uczeń improwizuje miniatury muzyczne o różnym charakterze. | |
| 6 | Uczeń improwizuje miniatury oparte na technice modelowania interwałowego w przebiegu
periodycznym i aperiodycznym. | |
| 7 | Uczeń improwizuje proste łańcuchy realizacji w metrum 4/4 w stylu klasycznym lub
neoklasycznym. | |
| 8 | Uczeń improwizuje prosty dwugłos o budowie ewolucyjnej lub okresowej nawiązujący do
muzyki barokowej, z zastosowaniem ozdobników oraz imitacji. | |
| 9 | Uczeń improwizuje w charakterze muzyki repetytywnej (symultatywna polimetria oparta na
stałym pulsie). | |
| 10 | Uczeń improwizuje wartości, grupy i tematy rytmiczne w różnym metrum i w różnych tempach,
ze zróżnicowaniem dynamiki, artykulacji, kolorystyki. | |
| 11 | Uczeń improwizuje Wstęp do lekcji rytmiki w stylu klasycznym lub neoklasycznym. | |
| 12 | Uczeń komponuje lub aranżuje piosenki do tekstów własnych lub obcych. | |
| 13 | Uczeń komponuje wybrane polskie tańce narodowe – poloneza, krakowiaka, mazura, kujawiaka
i oberka oraz tańce popularne – walca i polkę, w stylistyce klasycznej lub neoklasycznej
oraz improwizuje na temat jednego z powyżej wymienionych tańców. | |
| 14 | Uczeń kreuje własne improwizacje, konstruowane na zasadach podobieństwa, przeciwieństwa
i przejścia (tj. sposobu łączenia stanów kontrastujących) na gruncie harmoniki funkcyjnej
dur-moll oraz harmoniki nowoczesnej. | |
| 15 | Uczeń posiada umiejętność gry na fortepianie bez patrzenia na klawiaturę. | |
| 16 | Uczeń posługuje się warsztatem pianistycznym, pozwalającym na swobodną improwizację
i akompaniowanie na zajęciach ruchowych. | |
| 17 | Uczeń potrafi przekształcać utwory powstałe na gruncie muzyki klasycznej i neoklasycznej,
dążąc do ich uproszczenia (redukcji) lub wzbogacenia w sferze rytmiczno-melodycznej
i fakturalnej, z zachowaniem przebiegu harmonicznego i formalnego oryginału. | |
| 18 | Uczeń potrafi śpiewać podaną melodię z równoczesnym wykonywaniem przez siebie
akompaniamentu oburącz. | |
| 19 | Uczeń potrafi współpracować w grupie przy tworzeniu zespołowej improwizacji instrumentalnej
lub wokalno-instrumentalnej. | |
| 20 | Uczeń rozpoznaje wybrane style muzyczne spośród: barok, klasycyzm, romantyzm,
impresjonizm, neoklasycyzm, oraz wybrane kierunki: punktualizm i sonoryzm; posługuje
się nimi w improwizacji i kompozycji. | |
| 21 | Uczeń swobodnie tworzy improwizowane akompaniamenty do polskich piosenek ludowych
(m.in. kolęd i pastorałek), popularnych i dziecięcych w fakturze fortepianowej na gruncie
harmonii klasycznej lub rozrywkowej. | |
| 22 | Uczeń transponuje podane melodie, harmonizując je w nowej tonacji. | |
| 23 | Uczeń transponuje pojedyncze dźwięki, interwały i współbrzmienia wieloskładnikowe obiema
rękami w różnych układach fakturalnych. | |
| 24 | Uczeń tworzy własne kompozycje w określonym stylu. | |
| 25 | Uczeń umie swobodnie improwizować we wszystkich tonacjach majorowych i minorowych do
6 znaków włącznie, z wykorzystaniem kadencji (małej i wielkiej doskonałej, zawieszonej,
plagalnej i zwodniczej) oraz dominant wtrąconych do akordów głównych
i pobocznych. | |
| 26 | Uczeń wykorzystuje proste środki kompozytorskie do tworzenia własnych wypowiedzi
muzycznych. | |
| 27 | Uczeń wykorzystuje rozmaite typy faktury fortepianowej (np. faktura akordowa, figuracyjna,
polifonizująca). | |
| 28 | Uczeń zapoznaje się z harmonią muzyki rozrywkowej i jazzowej, stosując wybrane zwroty
w swojej improwizacji. | |
| 29 | Uczeń zdobywa doświadczenie w szybkiej orientacji w tekście, co pomaga w grze zespołowej
(np. na cztery ręce). | |
| 30 | Uczeń zna i świadomie stosuje w swojej grze zasady budowy okresowej, tworząc formę AB,
ABA, wariacji. | |
